معنی درس «شناخت پروردگار» از صفحه ۱۱ کتاب فارسی پایه ششم
◆ تمام موجودات و انسانهایی که اطراف ما هستند، با این همه تعداد، همگی یک آفریننده دارند. آن آفریننده، خداوند است که همه را به وجود آورده و تمام نعمتها و روزیهایشان از طرف اوست.
لغات کلیدی:
مردم • آفریننده • بخشش و روزی
◆ ما باید خدا را عبادت کنیم و برای تمام نعمتهایی که به ما داده، شکرگزار باشیم.
لغات کلیدی:
عبادت کردن • شکرگزاری
نکتهٔ دستوری: «بِـ» در اول «بِباید» برای تأکید آوردن است و فعل را به شکل دستوری امر درمیآورد.
◆ وقتی در مورد خدا و آفریدههایش فکر میکنیم، دل ما روشن و نورانی میشود. اما اگر دربارهٔ این موضوعات فکر نکنیم، دل ما تاریک میشود و این نادانی، باعث گمراهی ما خواهد شد.
لغات کلیدی:
آفریدهشده • بیتوجهی و فراموشی • دور شدن از راه حق
—
معنی شعر «باد بهاری» — صفحهٔ ۱۱ فارسی ششم
۱- باد بهاری وزید از طرف مرغزار ◈ ※ ◈ باز به گردون رسید، ناله ی هر مرغ زار
نسیم فصل بهار از سوی چمنزار شروع به وزیدن کرد و صدای نالهٔ پرندگان غمگین دوباره به آسمان رسید.
۲- خیز و غنیمت شمار، جنبش بادربیع ◈ ※ ◈ نالهی موزونِ مرغ، بوی خوش لاله زار
بلند شو و این فرصت را غنیمت بشمار: وزش باد بهاری، آواز هماهنگ پرندگان و بوی خوش گلهای لاله را.
۳- هر گل و برگی که هست، یاد خدا میکند ◈ ※ ◈ بلبل و قمری چه خواند؟ یاد خداوندگار
همهٔ گلها و برگها، خدا را یادآوری میکنند. بلبل و قمری هم با آوازشان در حال یاد کردن پروردگار هستند.
۴- برگ درختان سبزدر نظر هوشیار ◈ ※ ◈ هر ورقش دفتریست، معرفت کردگار
در نگاه یک انسان بیدار و آگاه، هر برگ سبز درخت، مانند یک صفحه از کتاب شناخت خداوند است و او را به سوی شناخت پروردگار راهنمایی میکند.
معنی کلمات درس اول فارسی ششم
| خلق: مردم، انسانها |
بینید: میبینید |
| خالق: آفریننده، پدیدآورنده |
بِباید: باید (حرف «بـ» نشانهٔ تأکید) |
| بدین چندین بسیاری: با این همه فراوانی |
آفریدگار: خداوندِ آفریننده |
| نعمت: روزی، بخشش |
پرستیدن: عبادت کردن |
| سپاسداری: شکرگزاری |
اندیشه کردن: فکر کردن، تأمل |
| اندر: در، داخلِ |
مخلوق: آفریدهشده |
| روشنایی: نور، روشنی |
افزاید: زیاد میکند |
| غفلت: بیخبری، فراموشی |
نااندیشیدن: فکر نکردن |
| گمراهی: دوری از راهِ درست |
دل: قلب، باطن |
| مرغزار: چمنزار، سبزهزار |
گردون: آسمان |
| مرغِ زار: پرندهٔ نالان/دلتنگ |
خیز: برخیز، بلند شو |
| غنیمت شمار: قدرِ فرصت را بدان |
جنبش: حرکت، وزش |
| ربیع: بهار |
موزون: آهنگین، هماهنگ |
| لالهزار: گلستانِ لاله |
بلبل: پرندهٔ خوشآواز |
| قمری: کبوترِ وحشی خوشخوان |
خداوندگار: پروردگار |
| هوشیار: آگاه، بیدار |
ورق: برگ؛ در شعر: برگِ درخت |
| معرفت: شناختِ درست و عمیق |
کردگار: آفریدگار، خدا |
| ناله: آوازِ اندوهگین |
بوی خوش: عطرِ دلنشین |
همخانوادههای واژههای درس اول فارسی ششم
فکر = فکر کردن، فرهیخته، متفکر
آفرینش = آفریدگار، آفریده، آفرین
نعمت = ناز و نعمت، بخشش
پرست = نیایش، عبادت، بندگی
سپاس = تشکر، قدردانی، شکرگزار
روشن = نور، درخشان، تابان
بیتوجهی = بیخبر، غافلگیر
دان = خردمند، خرد، ناآگاه، نادانی
راه = رهنما، مسیر، گمراهی
بهار = فصلِ تازه، شکوفهها
مرغ = پرندگان، چمنزارِ پرندگان
وزیدن = وزنده، وزشِ باد
جنب = حرکت، تکان خوردن، جنبنده
لاله = دشتِ لاله، گلهای لاله
بو = عطر، بوی خوش، حس بویایی
مخالفهای واژههای درس اول فارسی ششم
برای درک عمیقتر این موضوع، مطلب معنی شعر ستایش فارسی هفتم صفحه ۹ ✅ هم خانواده مخالف و خلاصه را بخوانید.
برای یادگیری پیشرفته، به معنی شعر نیایش فارسی ششم صفحه 114 ✅ هم خانواده مخالف و خلاصه مراجعه کنید.
روشنایی ≠ تاریکی
بیتوجهی ≠ آگاهی
نادانی ≠ دانایی
گمراهی ≠ راهنمایی
سپاسگزاری ≠ ناسپاسی
فکر کردن ≠ بیفکری
آفریدگار ≠ آفریده
نعمت ≠ کمبودی
بادِ بهاری ≠ بادِ پاییزی
چمنزار ≠ بیابان
آسمان ≠ زمین
ناله ≠ آوازِ شاد
هماهنگ ≠ ناهماهنگ
بویِ خوش ≠ بویِ ناخوش
دشتِ لاله ≠ زمینِ خار
سبز ≠ خشک
هوشیار ≠ غافل
شناخت ≠ نادانی
یادِ خدا ≠ فراموشیِ خدا
واژههای املایی درس اول فارسی ششم
مقاله معنی کلمات درس آوای گنجشکان فارسی ششم ✅ هم خانواده و متضاد و خلاصه حاوی اطلاعات جامعی است.
آفرینش – آفریدگار – خدا – ایشان – نعمت – او – باید – عبادت کردن – سپاسگزاری – فکر – در – آفریده – روشنایی – بیفزاید – بیتوجهی – بیفکری – تاریکی – نادانی – گمراهی – بهاری – وزید – چمنزار – آسمان – ناله – برخیز – غنیمت – شمار – حرکت – بهار – هماهنگ – عطر – دشتِ لاله – قمری – پروردگار – آگاه – شناخت – آفریننده
پیام درس «شناختِ آفریدگار» فارسی ششم
همهی پدیدههای فراوانِ جهان، هر یک نشانهای از وجودِ آفریدگاری یکتا هستند و همهی خوبیها از سوی او به ما میرسد. سزاوار است که پروردگار را بپرستیم و برای همهی دادههایش شکرگزار باشیم. فکر کردن در مورد کارهای خدا و آنچه آفریده، دل را نورانی و راه را آشکار میکند؛ اما بیفکری و غفلت، تاریکی در دل میآورد و آدمی را به بیراهه میکشاند.