هم خانواده کلمه آفرینش + مترادف و معنی کلمه آفرینش

هم خانواده کلمه آفرینش

واژهٔ آفرینش یک واژهٔ اصیل فارسی است که به معنای آفریدن و بخشیدن زندگی است. ریشهٔ این کلمه، «آفرین» است و از آن همچنین به عنوان نامی برای دختران استفاده می‌شود. آفرینش از آن دست صفاتی است که بیشتر برای خداوند به کار می‌رود. این واژه در زبان فارسی هم به صورت فعل و هم به صورت مصدر به کار برده می‌شود.

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله معنی شعر ستایش فارسی هفتم صفحه ۹ ✅ هم خانواده مخالف و خلاصه ادامه دهید.

در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره معنی شعر نیایش فارسی ششم صفحه 114 ✅ هم خانواده مخالف و خلاصه بیابید.

واژه‌های هم‌خانوادهٔ آفرینش عبارت‌اند از: آفریدن، آفرین و آفریننده. این کلمات از یک ریشه هستند و معنی نزدیک به هم دارند. پس به راحتی می‌توانید از آن‌ها در ساختن جمله‌ها استفاده کنید. معادل‌های دیگر آفرینش در فارسی عبارت‌اند از: مخلوق، خلق، ساخته و مصنوع.

واژه‌های مترادف آفرینش نیز شامل این موارد می‌شوند: سرشت، هستی، تکوین، کون، صنع، فطرت، عالم، خلق، طبیعت، مخلوقات، انشاء و ابداع. این کلمات هم‌معنی آفرینش هستند؛ یعنی در جمله‌نویسی و انشا می‌توانید به جای آفرینش از آن‌ها استفاده کنید تا نوشته‌تان زیباتر شود.

برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب معنی کلمات درس آوای گنجشکان فارسی ششم ✅ هم خانواده و متضاد و خلاصه را بخوانید.

در ادامه برای اینکه بهتر با معنی آفرینش آشنا شوید، به تعریف این واژه در کتاب‌های لغت فارسی می‌پردازیم. در لغت‌نامهٔ دهخدا، آفرینش به معنای خلق کردن، خلقت، ابداع و انشا آمده است.
در فرهنگ عمید، آفرینش به معنای عمل آفریدن، خلقت، قضا و قدر، تقدیر و چگونگی آفرینش معنی شده است. همچنین در فرهنگ واژه‌های فارسی هوشیار، معنی آفرینش این‌گونه بیان شده: خلق، خلقت، آفریدگان، همهٔ موجودات، انشا و ابداع.