با نگاهی به فرهنگهای مختلف در سراسر جهان، خواهید دید که هر کدام موسیقی ویژه خود را دارند. تقریباً میتوان گفت هر فرهنگ و کشوری، آهنگها و نواهای منحصربهفرد خود را دارد. در این نوشته از وبلاگ یافتو، قصد داریم سبک موسیقی کانتری را به شما معرفی کنیم. تا پایان این مطلب با ما همراه بمانید.
موسیقی کانتری چیست ؟
موسیقی کانتری، یک سبک موسیقی محلی آمریکایی است که در سراسر بسیاری از ایالتهای این کشور نواخته میشود و محبوبیت فراوانی دارد. این سبک گاهی با نام موسیقی وسترن نیز شناخته میشود.
اصطلاح «موسیقی کانتری» در دهه ۱۹۴۰ میلادی رایج شد. قبل از آن، به این نوع موسیقی، سبک هیلبیلی گفته میشد. امروزه اما برای همه شاخههای این موسیقی از عنوان کلی «کانتری موزیک» استفاده میکنند.
هر ساله مراسم اعطای جوایز مهمی برای این سبک موسیقی برگزار میشود، مانند جوایز موسیقی کانتری آمریکا و جوایز موسیقی کانتری. درونمایه اصلی ترانههای سبک کانتری، حول محور عشق، طبیعت و شیوه زندگی سنتی در آمریکا میچرخد.
آلات اصلی این سبک
این نوع موسیقی به خاطر درونمایه و نغمههای بیآلایشش، گاهی با سبکهایی مانند بلوز و جاز شباهت پیدا میکند. سازهای اصلی که در این سبک به کار میروند شامل گیتار لپ استیل، بانجو، ویلن، گیتار معمولی و سازدهنی میشوند.
تاریخچه
ریشههای این سبک موسیقی به جنوب آمریکا در سالهای آغازین دهه ۱۹۲۰ میلادی برمیگردد. خاستگاه آن را میتوان در ترانههای محلی آمریکا و به ویژه در موسیقی مردمان آپاچی و همچنین در سبک بلوز جستجو کرد.
این سبک آکنده از آهنگها و ترانههایی است که از احساسات عمیق، روابط عاطفی و همچنین زیباییهای طبیعت سرچشمه میگیرند. از شناختهشدهترین چهرههای این سبک میتوان به جانی کش و ویلی نلسون اشاره کرد.
شاخصههای اصلی سبک موسیقی کانتری
این سبک موسیقی ریشه در ترانههای محلی و روستایی دارد. به همین دلیل، متن آهنگهای آن اغلب درباره دشواریها و زندگی مردم روستا و گاهی هم مشکلات روستاییانی است که به شهرها مهاجرت کردهاند.
درونمایه اصلی ترانههای کانتری، حس دلتنگی و یادآوری گذشته است.
ساختار آکوردی ساده این موسیقی برای شنونده جذاب است، زیرا دنبال کردن و درک آن آسانتر است و احساس راحتی بیشتری ایجاد میکند. برخلاف سبکهایی مانند جاز، کلاسیک یا برخی از انواع راک که ممکن است پیچیده به نظر برسند، گوش دادن به موسیقی کانتری معمولاً سادهتر و لذتبخشتر است.
از دیگر ویژگیهای این سبک میتوان به این موارد اشاره کرد: ترانههای قابل درک با تشبیهات ساده درباره زندگی و طبیعت، روایت داستانهای ساده در اشعار، به خاطر سپردن آهنگ پس از یک بار شنیدن، تشخیص آسان سازهای به کار رفته، احتمالاً وجود لهجه جنوبی (جنوب آمریکا) و صدای تودماغی خوانندگان، استفاده از نامهای کوتاه مردانه و زنانه در متن ترانهها و همچنین به کار بردن واژههایی مانند کابوی، اسب و سگ.