پرویز صدیقی پارسی، که با نام هنری پرویز یاحقی شناخته میشود، یک موسیقیدان، آهنگساز و نوازندهی ویولن اهل ایران بود. او ترانههای ماندگار و جاودانهی بسیاری خلق کرده است. در ادامه، در این نوشته از وبلاگ یافتو، بیشتر با زندگی و آثار پرویز یاحقی آشنا خواهید شد.
زندگینامه پرویز یاحقی
بر اساس آنچه خودش تعریف کرده، در دوران بچگی به خاطر شرایط کاری پدرش، به همراه خانواده به لبنان رفت. اما پس از مدت کوتاهی، به دلیل دوری از عشق همیشگیاش، یعنی ویولن، حالش به شدت بد شد و تقریباً در بستر بیماری افتاد. پزشکان به خانواده توصیه کردند که خواسته او را بپذیرند. به همین دلیل، او را به ایران فرستادند تا نزد دایی هنرمندش، حسین خان یاحقی، برود و از او آموزش ببیند.
او از همان سنین کم نزد داییاش، حسین یاحقی، زندگی میکرد و نواختن موسیقی را از او یاد گرفت. از کودکی با هنرمندان مشهوری مثل ابوالحسن صبا، مرتضی محجوبی و علی اکبر شهنازی آشنا شد و مدتی نیز نزد ابوالحسن صبا به فراگیری موسیقی پرداخت.
تغییرنام به یاحقی
پرویز در دوران تحصیل در دبستان پروانه، همکلاس مجید نجاحی، نوازنده چیرهدست سنتور بود. او اولین بار در سال ۱۳۲۷ به رادیو رفت و قطعهای را با ساز خود اجرا کرد. اما پدرش به او اجازه نداد از نام خانوادگی اصلی خود، یعنی “صدیق پارسی”، استفاده کند؛ به همین دلیل پرویز نام فامیلی دایی خود، یاحقی، را انتخاب کرد.
او بین سالهای ۱۳۳۱ تا ۱۳۳۴ به دلیل علاقهای که به نویسندگی داشت، با روزنامهها همکاری میکرد و به عنوان خبرنگار فعالیت داشت.
این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه بیوگرافی استاد ابوالحسن صبا.
پرویز یاحقی از سال ۱۳۳۴ و همزمان با حضور معینیان در رادیو، به شکل جدیتری کار در رادیو را شروع کرد. او در آن زمان در ادارهای که بعدها به وزارت اطلاعات معروف شد، مشغول به کار شد و چند آهنگ برای خوانندگانی مانند منوچهر همایونپور و داریوش رفیعی ساخت.
اولین آهنگ او برای غلامحسین بنان، در برنامه گلهای رنگارنگ، با نام «ای امید دل من کجائی» اجرا شد که امروز نیز نسخه صوتی آن در دسترس است. همچنین او در سال ۱۳۴۲ یک دختر نوجوان با استعداد را به دنیای موسیقی معرفی کرد که مهستی نام گرفت.
یاحقی در طول چند سال زندگی مشترک با حمیرا، آهنگهایی نیز برای او ساخت. از او تکنوازیهای بسیاری در برنامه گلها به یادگار مانده که نوارهای آنها موجود است. او را یکی از بزرگترین نوازندگان بداههنواز موسیقی ایرانی میدانند و نام او در کنار جلیل شهناز و حسن کسایی، یادآور سه نوازنده بزرگ موسیقی ایران است.
سبک نوازندگی او روی بسیاری از نوازندگان بعد از خود تأثیر گذاشت. از جمله کسانی که از ساز یاحقی تأثیر پذیرفتهاند میتوان به سیاوش زندگانی، مجتبی میرزاده، بیژن مرتضوی، اسدالله ملک و صدرا فلاحی اشاره کرد.
برای گسترش دانش خود، به مقاله داستان عجیب مرگ موتسارت ،موسیقیدان نابغه سر بزنید.
برای مطالعه بیشتر، به معرفی ساز آکاردئون ،نوستالژی موسیقی خیابانی سری سر بزنید.
آثار برجای مانده از یاحقی
در طول دوران کاری هنری خود، با خوانندگان سرشناس زیادی همکاری کرد. از جمله این هنرمندان میتوان به غلامحسین بنان، ادیب خوانساری، داریوش رفیعی، حسین قوامی، حسین خواجهامیری، اکبر گلپایگانی، محمدرضا شجریان و بسیاری چهرههای مطرح دیگر اشاره کرد.
همچنین از میان قطعات بهیادگار مانده از این هنرمند فقید میتوان به آهنگهای معروفی چون افسانه، بیداد زمان، گردباد، آهنگ محبت، هدیه عشق، پر بسته، اشک سپهر، با دلم مهربان شو، مرا نفریبی، مرا تنها نگذاری، خدایا تو دانی، بهار نورسیده، امید جان من، هم نفسم کو، چه کنم ای خدا چه کنم، بهانه تو، میزده و … اشاره کرد.
درگذشت پرویز یاحقی
در ده سال آخر زندگی، پرویز یاحقی به تنهایی و انزوا روی آورد و از دید عموم پنهان شد. در این دوره، تنها همدم و مونس او موسیقی بود. اما در سالهای پایانی عمر، بر اثر آسیب ناشی از یک سانحه رانندگی، دیگر نمیتوانست ویولن بنوازد و این اتفاق، ضربه روحی بزرگی به او وارد کرد.
سرانجام در سیزدهم بهمنماه سال ۱۳۸۵، این استاد بیهمتای ویولن، در سن ۷۱ سالگی و در اثر ایست قلبی در تهران چشم از جهان فروبست. روحش شاد و یادش گرامی.