در زندگی، یادگیری دانش و به دست آوردن آگاهی، تنها بخشی از راه پیشرفت است. این مثل زیبا به ما یادآوری میکند که داشتن علم به تنهایی کافی نیست؛ آنچه اهمیت دارد، به کار بستن این دانش در زندگی روزمره است.
یعنی پس از آموختن هر چیز مفیدی، باید آن را در عمل پیاده کنیم و از آن استفاده نماییم. کسی که مدام در حال مطالعه است ولی دانستههایش را به کار نمیگیرد، مانند کشاورزی است که بذر میپاشد اما هرگز به برداشت محصول نمیرسد.
هدف نهایی از کسب دانش، ایجاد تغییر مثبت در خود و جامعه است. پس بیاییم همیشه دانشآموز باشیم و آنچه را میآموزیم، در رفتار و کارهایمان نشان دهیم.
در این بخش به بررسی معنای این ضربالمثل ایرانی میپردازیم. در ادامه مطالب جالبی در این زمینه خواهید خواند.
علم بیاموز و عمل پیشه کن کنایه از چیست؟
1- این سخن به ما میگوید که دانشی که به آن عمل نشود، بیفایده است. یک دانشمند بیعمل را به چه چیزی میتوان تشبیه کرد؟ مانند زنبوری است که عسل ندارد!
2- وقتی فردی چیزی یاد میگیرد، این ضربالمثل به او یادآوری میکند که فقط به حفظ کردن کلمات بسنده نکند. زیرا نکتهٔ مهمتر، به کار بستن دانستهها در زندگی است.
3- به عبارت دیگر، هر چقدر دانش تو بیشتر میشود، باید به همان اندازه به آن عمل کنی. در غیر این صورت، این دانش در وجود تو ریشه نمیدواند و به زودی از یاد میرود. (البته افرادی هم هستند که کلمات را فراموش نمیکنند، اما به آن عمل هم نمیکنند!)
شعر کوتاه درباره علم بدون عمل
هر چه بیشتر درس بخوانی و دانش کسب کنی، اما اگر از آن استفاده عملی نکنی، در واقع چیزی نمیدانی. چنین کسی نه یک پژوهشگر واقعی است و نه یک فرد دانشمند. او مانند چهارپایی است که بار چندین کتاب را بر دوش میکشد.
آن کس که سرش تهی از خرد است، چه فرقی میکند که چه چیزی با خود حمل میکند؟ برای او کتاب و کاغذ هیچ تفاوتی با یک بسته هیزم ندارد.