سولینگ که با نام سرولینگ نیز شناخته میشود، یک ساز بادی چوبی است که ریشه در فرهنگ مردم سوندانی در اندونزی دارد. این ساز علاوه بر اندونزی، در دیگر کشورهای منطقه جنوب شرق آسیا مانند فیلیپین، سنگاپور، برونئی و مالزی نیز نواخته میشود. اگر دوست دارید اطلاعات بیشتری درباره این فلوت اصیل شرقی به دست آورید، پیشنهاد میکنیم در ادامه این نوشته از وبلاگ یافتو همراه ما باشید.
ساختار فلوت سولینگ
فلوت سولینگ یک ساز بادی از جنس نی بامبو است که به شکل لولهای ساخته میشود. انتهای پایینی این فلوت کاملاً باز است، اما قسمت بالای آن با یک بریدگی طبیعی به نام راس (ros) بسته میشود. این ساز معمولاً از یک تکه بامبوی بلند با جداره نازک تهیه میشود. بهترین نوع بامبو برای ساخت سولینگ، پرینگ وولوه (pring wuluh) نام دارد.
در قسمت دهنی این ساز، یک نوار باریک از جنس چوب خیزران قرار دارد. بیشتر سولینگها بین ۴ تا ۶ سوراخ دارند. مدلهای ۴ سوراخه فقط یک گام موسیقی را میتوانند اجرا کنند، در حالی که با سولینگهای ۶ سوراخه تا سه گام مختلف قابل نواختن است. برخی از سولینگهای سفارشی حتی تا ۹ سوراخ هم دارند که این ویژگی، محدوده صوتی ساز را گسترش میدهد.
نحوه نواختن سولینگ
نوازندگان فلوت سولینگ، با دهان خود در فاصلهی بین لبهی ساز و بدنهی بامبویی آن میدمند. کیفیت و زیروبمی صدا عمدتاً به دو چیز بستگی دارد: جایگیری انگشتها روی سوراخها و شدت هوایی که از دهان خارج میشود. هرچه انگشتها روی سوراخهای متفاوتی قرار بگیرند، طول موج صدای تولیدشده تغییر میکند. همچنین، هرچه سرعت دمش هوا بیشتر یا کمتر شود، فرکانس و ارتفاع نت نیز عوض میشود.
سولینگ در خارج از اندونزی
امروزه ساز فلوت سولینگ فقط مخصوص کشور اندونزی نیست. این ساز در کشور بروئنی نیز در جشنوارههای فرهنگی و سنتی، همراه با سازهای دیگر به صدا درمیآید. در بخش شرقی مالزی، به ویژه در ایالت صباح، این فلوت در کنار سازهای بادی دیگر نواخته میشود. همچنین در ایالت ساراواک، مردان اقوام دایاک نیز این ساز را مینوازند.