علیرضا مشایخی، یکی از آهنگسازان مطرح و از بنیانگذاران موسیقی نوگرا در ایران به شمار میرود. او همچنین سالها در دانشگاه موسیقی تهران تدریس کرده و شاگردان بسیاری را تحت آموزش خود پرورش داده است. مشایخی دانش موسیقی مدرن را در کشورهای دیگر فرا گرفت و پس از بازگشت به وطن، این دانش را در اختیار جوانان علاقهمند قرار داد. در این نوشته از وبلاگ یافتو، نگاهی به زندگی و آثار او خواهیم داشت.
مسیر یادگیری موسیقی
علیرضا مشایخی در چهارم بهمنماه ۱۳۱۸ در تهران به دنیا آمد. دوران دبیرستان را در مدرسهی علمیه گذراند و از نوجوانی به موسیقی علاقه نشان داد. او نواختن موسیقی ایرانی، موسیقی کلاسیک و پیانو را نزد استادانی مانند لطفالله مفخم پایان، حسین ناصحی و افلیا کمباجیان فرا گرفت.
مشایخی در سال ۱۳۳۶ برای ادامهی تحصیل در رشته آهنگسازی به آکادمی موسیقی و هنرهای نمایشی وین رفت. او همچنین برای مطالعه و پژوهش در زمینه موسیقی الکترونیک به شهر اوترخت در هلند سفر کرد و در کارگاههای آموزشی مختلفی شرکت نمود. در پایان دهه ۱۳۵۰ به آمریکا رفت تا دانش خود را گسترش دهد و سپس در دهه ۱۹۷۰ به ایران بازگشت.
**علیرضا مشایخی و نوآوری در موسیقی**
علیرضا مشایخی را به عنوان یک آهنگساز نوگرا و مدرن میشناسند و او را نخستین آهنگساز ایرانی میدانند که قطعات موسیقی الکترونیک ساخته است. همچنین او از پیشگامان موسیقی چندفرهنگی به شمار میرود.
در دهه ۱۳۵۰، او با ساخت قطعهای به نام “گسترش شماره ۵” با عنوان نیما، موسیقی نو را به شکلی انقلابی در جامعه هنری ایران معرفی کرد. پس از اجرای این اثر، کارهای دیگری از او مانند باله بوف کور، سمفونی شماره ۲ با نام سمفونی تهران و قطعه ما باغهای نیشابور را هرگز نخواهیم دید، توسط ارکستر سمفونیک تهران و ارکستر مجلسی رادیو و تلویزیون ملی ایران به رهبری فرهاد مشکات و ایوو مالک به روی صحنه رفت.
افتخارات
در بخش موسیقی کلاسیک سی و دومین جشنواره بینالمللی موسیقی فجر، مشایخی به خاطر ساخت آلبوم «گرند کنسرتو» موفق به دریافت «جایزه باربد» شد.
پیش از این نیز در اسفندماه سال ۱۳۹۹، او برای آهنگسازی آلبوم «مدال ۲۰۱۵» نامزد دریافت همین جایزه در سی و ششمین دوره جشنواره موسیقی فجر شده بود.