علی تجویدی، هنرمندی بود که در نواختن ویلن و سهتار مهارت داشت و همچنین آهنگسازی، پژوهش و نویسندگی را در کارنامه خود داشت. او از چهرههای سرشناس و استادان بزرگ موسیقی ایرانی به شمار میرود. اگر دوست دارید اطلاعات بیشتری درباره زندگی و فعالیتهای هنری این استاد موسیقی به دست آورید، در ادامه این نوشته از وبلاگ یافتو همراه ما باشید.
تولد و کودکی علی تجویدی
علی تجویدی در پانزدهم آبانماه سال ۱۲۹۸ در محلهای از تهران به نام کوچه ظهیرالاسلام چشم به جهان گشود. خانوادهی او اصالتاً اهل اصفهان بودند و به هنر علاقهی زیادی داشتند. پدرش، هادی تجویدی، هم نقاش بود و هم موسیقی مینواخت و شاگرد استادان بزرگی مانند کمالالملک در نقاشی و درویشخان در موسیقی به شمار میرفت.علی دو برادر به نامهای محمد و علیاکبر داشت که هر دو به نقاشی روی آوردند و در این زمینه نامآشنا شدند؛ اما خود او از همان سنین کم به موسیقی علاقه نشان داد.نخستین معلم موسیقی علی، پدرش بود. پس از آن، نواختن فلوت را نزد ظهیرالدینی فراگرفت و تا دوازده سالگی در تمام دستگاههای موسیقی ایرانی مهارت پیدا کرد. در شانزده سالگی، آموزش ویولن را نزد حسین یاحقی شروع کرد و در هجده سالگی، نزد استاد ابوالحسن صبا رفت و یادگیری را زیر نظر او ادامه داد.علی تجویدی به مدت هشت سال شاگرد استاد صبا بود و چنان پیشرفت کرد که از بهترین شاگردان او شد؛ حتی گاهی وقتی استاد غایب بود، علی جای او به هنرجویان درس میداد. با تشویق و راهنمایی استاد صبا، به محفل هنری محمد ایرانی مجرد راه پیدا کرد و در آنجا با بسیاری از چهرههای سرشناس هنری مانند محمد ایرانی مجرد، اسماعیل قهرمانی، سید حسین طاهرزاده و رکنالدین مختاری آشنا شد. او در طی این هشت سال، به فراگیری موسیقی غربی و نوازندگی ویولن کلاسیک نیز پرداخت.
آثار
علی تجویدی پیش از انقلاب، آهنگهای فراوانی برای خوانندگان سرشناس ساخت. او در آن دوران نه تنها یک آهنگساز و نوازنده ویولن معروف بود، بلکه در هنرستان موسیقی نیز تدریس میکرد و شاگردان بسیار توانمندی را پرورش داد. پس از انقلاب، فعالیت او بسیار کاهش یافت؛ با این حال همکاریهای معدودی با علیاصغر شاهزیدی، محمدرضا شجریان و فرهاد فخرالدینی داشت. علاوه بر کارهای موسیقایی، او بعد از انقلاب سه کتاب با عنوانهای «موسیقی ایران یک» و «موسیقی ایران دو» توسط انتشارات سروش، و کتاب سوم با نام «ماهور» از سوی نشر ماهور منتشر کرد.