ناصر فرهنگفر هنرمندی بود که در زمینه شعر و نوازندگی تنبک فعالیت میکرد. او نقش بسیار مهمی در جایگاه تنبک در موسیقی اصیل ایرانی ایفا کرد. در این نوشته از وبلاگ یافتو، زندگینامه این هنرمند را مرور میکنیم.
تولد و کودکی
ناصر فرهنگفر در چهارم آبان سال ۱۳۲۶ در شهر ری به دنیا آمد. پدرش نوازندهی تار بود و عمویش نیز تنبک مینواخت. به همین دلیل، او از همان سنین کم به موسیقی علاقه نشان داد. وقتی تنها هفت سال داشت، با کوزههای گلی صدا درمیآورد و بعدها با تنبک عموی خود شروع به تمرین کرد.
در نهایت، آموزش جدی موسیقی را نزد یکی از بستگانش به نام محمد ترکمان آغاز کرد. محمد ترکمان شاگرد امیرناصر افتتاح، نوازندهی نامدار تنبک در آن دوران بود. چندی بعد، فرهنگفر با حسین تهرانی آشنا شد و نزد او به یادگیری ادامه داد. او برای آموختن نت به کلاسهای محمد اسماعیلی رفت و از دانش استادان بزرگی مانند عبدالله دوامی، سیدحسن میرخانی، سیدحسین میرخانی و علیاکبر کاوه نیز بهره برد.
فعالیتهای حرفهای
ناصر فرهنگفر تدریس موسیقی را از سال ۱۳۴۲ در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی آغاز کرد. ده سال بعد، در سال ۱۳۵۰، به رادیو و تلویزیون پیوست و در برنامههای محبوبی مانند «هفت شهر عشق»، «گلهای تازه» و «گلچین هفته» به اجرا پرداخت. علاوه بر این، فعالیتهای او در گروههای شیدا و عارف، نگاه مردم به ساز تنبک را دگرگون کرد. پیش از آن، تنبک تنها سازی برای همراهی با ارکستر به شمار میرفت؛ اما فرهنگفر با تکنیکهای ویژه و اجرای ریتمیک خود این ذهنیت را تغییر داد. آشنایی او با شعر و وزنهای ادبی، نقش مهمی در خلق ریتمهای نوآورانهای داشت که در کارهایش به نمایش میگذاشت.
فعالیتهای هنری ناصر فرهنگفر به داخل کشور محدود نبود. او در سال ۱۳۵۲ همراه با گروه مرکز حفظ و اشاعه موسیقی به بلژیک سفر کرد و با گروه باله موریس بژار همکاری نمود. همچنین در سال ۱۳۵۴ به دعوت رابرت ویلسون عازم نیویورک شد و با گروه تئاتر او همکاری کرد.