احمد عبادی از استادان بزرگ و نامدار در نواختن سهتار بود. نقش او در شناساندن و تثبیت جایگاه این ساز بسیار مهم است. عبادی در نواختن سهتار بیهمتا بود و به شیوهای خاص این ساز را مینواخت که تقلید از آن برای دیگران ممکن نبود. در این میان، داستان جالب سهتار ناصرالدینشاه و استاد عبادی نیز شنیدنی است. در ادامه میتوانید این داستان را در وبلاگ یافتو بخوانید. با ما همراه باشید.
داستان سه تار ناصرالدین شاه و استاد عبادی
استاد عبدی علاقه زیادی به سهتار ناصرالدینشاه قاجار داشت که بر اساس یک رشته رویدادهای غیرمنتظره، سرانجام به دست او رسید:
در سفر دوم ناصرالدینشاه به اروپا، یک ایرانی که به فرانسه رفته بود و سهتاری را با خود برده بود، پس از بازگشت آن را به یکی از نزدیکانش هدیه داد.
یکی از شاگردان میرزا عبدالله، در واقع فرزندخواندهی همان شخصی بود که سهتار را از ناصرالدینشاه گرفته بود. این شاگرd نزد میرزا عبدالله آموزش سهتار را آغاز کرد، اما پس از مدتی یادگیری را رها کرد.
حدود چهل سال بعد، هنگامی که این شاگرد، صاحب نوه و نتیجه شده و موهایش رنگ سفید پیری گرفته بود، یک روز رادیو را روشن کرد و صدای سهتار استاد عبادی را شنید.
او با شنیدن این صدا، یاد استادش میرزا عبدالله افتاد و به دامادش گفت:
هر بار که صدای سهتار این نوازنده را از رادیو میشنوم، یاد استاد بزرگوارم میرزا عبدالله میافتم.
دامادش که با عبادی آشنایی داشت، لبخندی زد و گفت:
اتفاقاً نوازندهای که میشنوید، پسر همان میرزا عبدالله است.
آن شاگرد سابق بلافاصله گفت:
من یک سهتار دارم و دوست دارم آن را به یاد درسهایی که از میرزا عبدالله آموختم، به پسرش هدیه کنم.
وقتی سهتار به دست عبادی رسید، پس از تعمیر سیم و پردههای آن، شروع به نواختن کرد. عبادی در این باره میگفت:
قبل از اینکه زخمهای بر سیم این سهتار بزنم، مدتی در فکر فرو رفتم و از بازی روزگار شگفتزده شدم که چطور این ساز ارزشمند پس از این همه سال، سرانجام به دست من رسید.