ارژنگ کامکار نوازنده تنبک و همچنین نقاش است. او یکی از اعضای گروه موسیقی کامکارها به شمار میرود. در این نوشته از وبلاگ یافتو، اطلاعات بیشتری درباره این هنرمند توانمند ارائه میشود. امیدواریم تا پایان این مطلب با ما همراه بمانید.
بیوگرافی ارژنگ کامکار
ارژنگ کامکار از همان سالهای کودکی عاشق نقاشی و نواختن تنبک بود. او در ابتدا سازهای سنتور و جاز را امتحان کرد، اما در نهایت نواختن تنبک را انتخاب کرد. بعدها در ارکستر موسیقی سنندج، که پدرش رهبری آن را بر عهده داشت، به عنوان نوازنده فعالیت خود را آغاز نمود.
زمانی که گروه کامکارها تشکیل شد، ارژنگ در نقش نوازنده تمبک، با ارکستر فرهنگ و هنر سنندج همکاری میکرد. این همکاری پس از مدتی به همکاری با ارکستر فرهنگ و هنر استان گسترش یافت و تا سال ۱۳۵۴ ادامه پیدا کرد. او در این ارکستر تنبک مینواخت و در تمام رویدادهای فرهنگی و هنری شرکت فعال داشت.
در سال ۱۳۵۵ او به تهران رفت و علاوه بر یادگیری درسهای مختلف موسیقی، به تقویت تکنیکهای تنبکنوازی خود پرداخت. سپس در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، تحصیل در رشته نقاشی را پی گرفت.
حضور در رادیو ایران
او در سال ۱۳۵۵ به رادیو ایران رفت و همکاری خود را با گروه «شیدا» که زیر نظر محمدرضا لطفی اداره میشد، شروع کرد.
ارژنگ کامکار در این باره میگوید: “از وقتی همکاری من با گروه «شیدا» به سرپرستی محمدرضا لطفی شروع شد، در نواختن تنبک پیشرفت زیادی کردم و به همین دلیل، این همکاری برای سالها در گروه ادامه پیدا کرد.”
ارژنگ کامکار به عنوان هنرمند نقاش
ارژنگ کامکار در درجه اول خود را یک نقاش میداند و به این هنر علاقه بیشتری دارد، اما عشق عمیقی هم به نواختن تنبک دارد. او تا به حال چندین نمایشگاه انفرادی از کارهای نقاشی خود برگزار کرده که مهمترین آنها در سالهای ۱۳۷۰ و ۱۳۷۶ در گالری سیحون برپا شده است.
این هنرمند، که عضو شناختهشده گروه موسیقی کامکارها و نوازنده تنبک این گروه است، پس از وقفهای ۱۲ ساله، ۷۲ اثر از سه دهه فعالیت نقاشی خود را در نگارخانه اصلی فرهنگسرای نیاوران به نمایش گذاشت.
در یک گفتوگوی کوتاه با ارژنگ کامکار، از او پرسیده شد: “شما نقاشی را از چه زمانی و کجا شروع کردید؟”
او در پاسخ گفت: “از بچگی به نقاشی علاقه داشتم، اما آنچه مرا به صورت جدی به این سمت کشاند، عشق به طبیعت بود. تا قبل از ۲۰ سالگی بسیار به کوهنوردی میرفتم و از دیدن جاهای دستنخورده مثل کوهستانها، روستاها و طبیعت لذت زیادی میبردم.
سالهای زیادی بدون معلم، طراحی و آبرنگ کار میکردم. در خانه تصاویری از طبیعت خلق میکردم و با این کار، احساس میکردم دوباره با طبیعت ارتباط برقرار کردهام. این علاقه به طبیعت، نقش مهمی در تبدیل شدن من به یک نقاش داشت.
بعدها به شکل آکادمیک و دانشگاهی نقاشی را ادامه دادم. طراحی با آبرنگ و آب مرکب را یاد گرفتم و در رشته نقاشی دانشگاه تهران پذیرفته شدم. از آموزش استادانی مانند هانیبال الخاص، حلیمی، استاد عربعلی شروه و دیگران بهره بردم و علاوه بر درس دانشگاه، خودم هم به طور مستقل بسیار تمرین و تلاش کردم.
اولین نمایشگاهم را در گالری سیحون داشتم و پس از آن به فاصلهای، نمایشگاه دوم و به همین ترتیب ادامه دادم تا به امروز که پس از ۱۲ سال وقفه، نمایشگاه «رنگ ترانهها» را در فرهنگسرای نیاوران برپا کردهام.”
افتخارات :
در ششم بهمنماه سال ۱۳۹۷، همزمان با جشن نوزدهسالگی تأسیس خانه موسیقی ایران، از ارژنگ کامکار با اهدای لوح تقدیر و یک تندیس، قدردانی به عمل آمد.
او پیش از این، در سال ۱۳۸۳ کتابی با عنوان «۶۰ قطعه برای تنبک» منتشر کرده بود که بخشی از دانش و تجربههای ارزشمند او در طول سالهای فعالیت هنری را در خود جای داده است.