نواختن ساز یک هنر زیبا و ارزشمند است که برای یادگیری آن به تلاش و پشتکار زیادی نیاز دارید. رسیدن به مهارت در نوازندگی، کاری نیست که یک شبه یا در زمان کوتاه ممکن شود. یک نوازنده در تمام دوران فعالیت هنری خود باید در حال یادگیری، تمرین و بهتر شدن باشد. اما گاهی برخی افراد در میانۀ راه، اشتیاق خود را از دست داده و دیگر تمایلی به ادامه دادن تمرین و آموزش ندارند. در این نوشته از وبلاگ یافتو، قصد داریم پنج علت اصلی بیحوصلگی و دلسردی نوازندگان از ساز خود و همچنین راههای غلبه بر این مشکل را با هم مرور کنیم.
دلزدگی نوازنده از ساز به پنج دلیل مهم
۱- ترس از شکست:
به نظر تو چه کسانی در نهایت به موفقیت میرسند؟ درست است، کسانی که از مشکلات و شکستها نمیترسند. آنها بعد از هر زمینخوردن، دوباره بلند میشوند و با انرژی بیشتری راهشان را ادامه میدهند. معنی جملهٔ “شکست مقدمهٔ پیروزی است” را خوب میفهمند و به جای ناامید شدن از شکستهای پیاپی، از آنها درس میگیرند.
اما کسی که به خودش و تواناییهایش باور ندارد، در برابر رویدادهای طبیعی زندگی مانند شکستها، احساس ضعف میکند. راه حل افزایش اعتماد به نفس، تقویت روحیهٔ جنگندگی است. فرد باید بارها جسارت به خرج دهد و با روحیهای قوی به جنگ ترسها و ضعفهایش برود. آن وقت متوجه میشود که قدرتش بسیار بیشتر از این ناامیدیها و ترسهاست و کمکم به توانایی بیکران خود ایمان میآورد.
۲- حسادت:
حسادت باعث میشود آدم احساس ناامیدی و ضعف کند. کسی که حسادت میورزد، در واقع دارد به خودش آسیب بزرگی میزند. در حالی که او در دلش رنج میکشد، طرف مقابلش حتی از این احساسات او باخبر نیست و با آرامش به زندگی خود ادامه میدهد.
برای از بین بردن حسادت، سه مرحله اصلی وجود دارد. مرحله اول این است که با خودت آشتی کنی. فرد باید خودش و موقعیتش را به خوبی بشناسد و برای این موقعیت ارزش قائل شود. مرحله دوم این است که حتی اگر به صورت مصنوعی هم باشد، از موفقیت دیگران خوشحال شود. مرحله سوم هم این است که دست از مقایسه کردن خود با دیگران بردارد.
۳ – نداشتن هدف:
یک نوازنده که با عشق و پشتکار، دشواریهای یادگیری ساز را پشت سر گذاشته، ممکن است گاهی از خود بپرسد: “چرا این همه تلاش؟ هدف نهایی چیست؟ چه چیزی در انتظار من است؟”
اگر انسان هدفی نداشته باشد، احساس پوچی به سراغش میآید. این حس پوچی، انگیزه و اشتیاق را از درون آدمی میدزدد.
راه حل مقابله با این حس، تعیین هدف است؛ حتی اگر اهداف کوچک و ساده باشند. یک نوازنده بهتر است فهرستی از دلایل خود برای نواختن تهیه کند و بنویسد که برای چه چیزی و برای چه کسی مینوازد.
۴ – تنبلی:
بدون شک تنبلی یکی از موانع بزرگ برای رسیدن به اهداف است. بسیاری فکر میکنند تنبلی فقط روی جسم تأثیر میگذارد، اما در واقع اثرات آن بسیار فراتر رفته و سلامت روان را نیز تحت تأثیر قرار میدهد. وقتی فردی کارهایش را به دلیل تنبلی مدام به آینده موکول میکند، این تأخیر و انجام ندادن کارها، به مرور باعث ایجاد نگرانی و اضطراب در او میشود.
مقاله آکورد چیست؟ حاوی اطلاعات جامعی است.
به عنوان مثال، نوازندهای که به دلیل تنبلی، تمریناتش را همیشه به بعد موکول میکند، کمکم این رفتار در او به یک عادت تبدیل میشود و همین امر مانع پیشرفت او خواهد شد.
توصیه میکنیم این مطلب آشنایی با آکوردهای چهارگانه را حتماً بخوانید.
راه حل رهایی از تنبلی، بسیار ساده است. کافی است فرد کارهای روزانه خود را یادداشت کند و خود را متعهد به انجام آنها نماید. پس از انجام هر کار، آن را تیک بزند و این روال را برای چند ماه پیاپی ادامه دهد. با این روش، اضطراب ناشی از تنبلی از بین خواهد رفت و فرد با آرامش بیشتری میتواند به کارهای روزمره خود مانند نوازندگی بپردازد.
۵- آرزوهای محال:
آرزوها مانند موتوری هستند که ما را به سمت خواستههایمان پیش میبرند و باعث میشوند برای رسیدن به آنها تلاش کنیم. اما باید بدانیم که آرزو با هدف فرق دارد. هدف بر اساس چیزهای واقعی و امکانپذیر شکل میگیرد، در حالی که آرزوها علاوه بر واقعیت، به شانس، تصورات و حتی چیزهای غیرمنطقی هم وابسته هستند. پس بهتر است در انتخاب آرزوها دقت کنیم و آرزوهایی نکنیم که احتمال برآورده شدن آنها بسیار کم یا غیرممکن باشد.
وقتی یک نوازنده آرزوهای دستنیافتنی داشته باشد، کمکم ناامید میشود و احساس ضعف میکند. در چنین شرایطی، او خود را بسیار دور از آن تصویر ایدهآلی میبیند که در ذهن ساخته است و آنگاه واقعیت مانند چکشی سخت بر آرزوهایش فرود میآید.
راه نجات از گرفتار شدن در دام این گونه آرزوها، واقعبینی است.
اگر سوالاتی دارید، مقاله بهترین کلاس دف در شرق تهران به شما کمک خواهد کرد.