آشنایی با ساز گلوکن اشپیل، بلز ارکستری

آشنایی با ساز گلوکن اشپیل، بلز ارکستری

پربازدیدترین این هفته:

دیگران در حال خواندن این صفحات هستند:

اشتراک گذاری این مطلب:

فهرست مطالب:

گلوکن اشپیل که با نام بلز نیز شناخته می‌شود، یکی از سازهای کوبه‌ای است که نت‌های مشخص و کوک‌شده دارد. در این ساز برای تولید صدا از تیغه‌های فلزی استفاده می‌شود. بلز از نظر ظاهری به ساز زیلوفون شباهت دارد، اما صدای آن نازکتر و زنگ‌دارتر است. در ادامه این نوشته از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام، اطلاعات بیشتری درباره ساز بلز کسب خواهید کرد.

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله استفاده از ساز دیجیریدو در علم پزشکی ادامه دهید.

اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً چند نکته مهم که باید پیش از خرید ساز هنگ درام بدانید را بخوانید.

گلوکن اشپیل

این ساز در ابعاد گوناگونی تولید می‌شود و برخی از انواع آن، شبیه یک جعبه روی پایه یا میز نصب می‌گردد. مانند ساز زایلوفون، بلز یا گلوکن‌اشپیل هم میان کودکان محبوبیت زیادی دارد.

کارل ارف (Carl Orff) از دهه ۱۹۳۰ میلادی از این ساز در زمینه موسیقی کودک استفاده کرد. نمونه‌های مخصوص کودکان، محدوده صوتی کوتاه‌تری دارند و به صورت دیاتونیک کوک می‌شوند. تیغه‌های صوتی آنها روی یک قاب شبیه سینی یا تغار قرار می‌گیرد. این ساز در محدوده‌های صدایی مختلفی ساخته می‌شود.

گلوکن‌اشپیل (بلز ارکستری) از مجموعه‌ای از صفحات فلزی صاف تشکیل شده که با دو چکش کوچک بر آنها کوبیده می‌شود و صدایی فلزی، درخشان و زنگ‌وار ایجاد می‌کند. این ساز نیز مانند زایلوفون در اندازه‌های مختلف تولید می‌شود.

اگر سوالاتی دارید، مقاله آشنایی با دیجیریدو ،یک ساز بادی چوبی به شما کمک خواهد کرد.

توصیه می‌کنیم این مطلب دلیل شباهت ربنای استاد شجریان و آواز ام کلثوم را حتماً بخوانید.

گستره صوتی گلوکن اشپیل

گلوکن‌اشپیل محدوده صوتی‌ای حدود دو و نیم اکتاو دارد و صدایی که تولید می‌کند، حدود دو اکتاو پایین‌تر از نتی است که برای آن نوشته شده است. نت‌نویسی این ساز با کلید سل انجام می‌شود.

گلوکن‌اشپیل که به آن بلز نیز گفته می‌شود، یک واژه آلمانی است و معنی آن “نواختن زنگ” می‌باشد. این نام به صدای زنگ‌های کوچک اشاره دارد. سازهای اولیه‌ای که این نام را داشتند، از مجموعه‌ای از زنگ‌های کوچک ساخته شده بودند که یا گروهی از نوازندگان آن‌ها را می‌نواختند یا با یک مکانیسم نسبتاً پیچیده به صدا درمی‌آمدند.

در اواخر سده هفدهم میلادی، تیغه‌هایی از جنس فولاد جایگزین آن زنگ‌ها شدند. در ابتدا این تیغه‌های فلزی فقط به عنوان جایگزینی برای زنگ‌های واقعی به کار می‌رفتند، اما خیلی زود استفاده از آن‌ها باعث به وجود آمدن ساز جدیدی شد که امروزه آن را به نام گلوکن‌اشپیل می‌شناسیم.

برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب مهمترین پیانیست زنده در جهان را بخوانید.

برای یادگیری پیشرفته، به میکروفن های مناسب برای ضبط صدا و ساخت استودیوی خانگی مراجعه کنید.

اینجا می تونی سوالاتت رو بپرسی یا نظرت رو با ما در میون بگذاری:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *