دف، یک ساز کوبهای و به شکل دایره است. این ساز از یک لایه پوست ساخته میشود که میتواند از نوع پوست طبیعی یا پوست مصنوعی باشد. هر یک از این دو نوع پوست، ویژگیها و مزایای خاص خود را دارند. در ادامه این مطلب از وبلاگ یافتو، با تفاوتهای پوست طبیعی و مصنوعی در ساخت دف آشنا خواهید شد. با ما همراه باشید.
دف
پیش از آنکه اسلام به ایران بیاید، ساز دف در این سرزمین نواخته میشد. پس از آمدن اسلام، صدای دف برای مدتها تنها در خانقاهها شنیده میشد و مانند یک آواز آرامشبخش برای درویشان بود. اما در زمانهٔ ما، به لطف استادانی مانند محمدرضا لطفی و بیژن کامکار، بار دیگر نوای این ساز در سراسر ایران پیچید و به سازی محبوب میان مردم تبدیل شد.
اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً آهنگ های ساده برای نواختن گیتار را بخوانید.
دفها از نظر شکل ظاهری به هفت گروه تقسیم میشوند: دف چهارگوش، دف مستطیلی، دف گرد با حلقه، دف گرد با زنگوله، دایره زنگی، دف دو رو و دف بدون پوست به همراه زنگ.
ساختمان دف چگونه است؟
بهترین نوع دف، همانهایی هستند که در فصل بهار و با استفاده از پوست حیوانات ساخته میشوند. بدنهٔ این ساز معمولاً از چوب است و روی آن را با پوست طبیعی یا گاهی پلاستیک میپوشانند و با کمک گلمیخ آن را محکم میکنند. به طور کلی، دف از چهار قسمت اصلی تشکیل شده است: کلاف، پوست، حلقهها و گلمیخها. این بخشها در کنار هم قرار میگیرند و سازی به این زیبایی و خوشصدایی را به وجود میآورند.
پوست طبیعی و پوست مصنوعی که در ساخت دف به کار میروند، از نظر جنس، دوام و ظاهر با هم تفاوت زیادی دارند.
در اینجا میتوانید اطلاعات کاملتری درباره آشنایی با استاد احمد عبادی، مبدع روش کوک نوین برای سهتار بیابید.
پوست طبیعی از hide حیوانات مانند گاو، گوسفند یا بز به دست میآید. این نوع پوست بسیار بادوام و محکم است و با گذشت زمان و استفاده، زیبایی و جلوهی آن بیشتر میشود. رنگ و بافت آن طبیعی و منحصر به فرد است و به دف حال و هوای اصیل و سنتی میبخشد. البته قیمت آن بالاتر است.
در مقابل، پوست مصنوعی یا synthetic از مواد شیمیایی مانند پلاستیک ساخته میشود. این نوع پوست معمولاً ارزانتر است و تنوع رنگی بیشتری دارد. اما دوام و ماندگاری آن مانند پوست طبیعی نیست و ممکن است پس از مدتی دچار خراش یا پارگی شود و اصطلاحاً کهنه و فرسوده به نظر برسد.
به طور خلاصه، انتخاب بین این دو پوست به سلیقه، بودجه و هدف شما بستگی دارد. اگر به دنبال کیفیت عالی و عمر طولانی هستید، پوست طبیعی گزینه بهتری است. اما اگر بودجه محدودی دارید یا به طرح و رنگ خاصی نیاز دارید، پوست مصنوعی میتواند نیاز شما را برطرف کند.
تفاوت پوست طبیعی و مصنوعی در ساخت دف
پوست بخش مهمی از ساز دف را تشکیل میدهد. استفاده از پوست مصنوعی برای ساخت این ساز مزایای زیادی دارد، از جمله:
برای یادگیری پیشرفته، به کنترپوآن به مثابه روشنگری کلاسیک مراجعه کنید.
– ضخامت پوست در تمام قسمتها یکسان است.
– کوک دف ثابت میماند.
– جنس و کشش پوست در همه جای آن یکنواخت است.
– رطوبت را به خود جذب نمیکند و در نتیجه شکل آن تغییر نمیکند.
– بوی بد نمیگیرد.
– باکتریها و میکروبها آن را از بین نمیبرند.
– کیفیت پوست پایین نمیآید و در نتیجه ارزش ساز حفظ میشود.
– به دلیل کشش یکنواخت پوست، کمانه دف تاب برنمیدارد.
– هنگام نواختن، کوک ساز تغییر نمیکند.
در ساخت دف با پوست طبیعی، معمولاً از پوست حیواناتی مثل گوسفند، بز، آهو و میش استفاده میشود. پوستی مناسب است که کهنه باشد. برای تشخیص کهنه بودن پوست، میتوانید کمی آب روی آن بریزید؛ اگر بوی نامطبوعی نداد، یعنی پوست کهنه است. پوست باید در تمام سطح یکدست باشد. برای دباغی پوست دف نباید از موادی مانند آهک که در چرمسازی کاربرد دارد، استفاده کرد. همچنین، پوست دف را نباید زیاد گرم کرد چون ممکن است پاره شود یا آسیب ببیند. در پایان یادآوری میشود که هرگز دف را مستقیماً روی آتش قرار ندهید؛ به جای آن از نور خورشید یا تشک برقی برای گرم کردن استفاده کنید.
در صورت علاقهمندی، مطلب تفاوت موسیقی عرفانی و موسیقی سنتی را از دست ندهید.
توصیه میشود به مطالعه مقاله مصاحبه آموزشگاه الهام با سینا صالحی، مدرس ویولن ادامه دهید.
برای گسترش دانش خود، مقاله ساز کوزه،ساز ساده اما توانمند را مطالعه کنید.