بوزوکی یک ساز سنتی و اصیل متعلق به کشور یونان است که خیلی شبیه به ماندولین ساخته شده. این ساز نقش مهمی در موسیقی ربتیکا ایفا میکند، اما در سبکهای مختلف دیگری مانند جاز، بلوگرس، فولک و حتی راک نیز از آن استفاده میشود. اگر کنجکاو هستید و میخواهید اطلاعات بیشتری درباره این ساز به دست آورید، در ادامه این مطلب در وبلاگ یافتو همراه ما بمانید.
مقاله منشاء موسیقی به کجا باز میگردد حاوی اطلاعات جامعی است.
در صورت علاقهمندی، مطلب حمیدرضا عرب مدرس ساز نی را از دست ندهید.
اطلاعات جامعتری در مورد این موضوع را در غلامحسین بیگجه خانی، تارنواز برجسته ایرانی پیدا کنید.
اطلاعات جامعتری در مورد این موضوع را در اسدالله ملک، احیاگر ویولن نوازی ایران پیدا کنید.
ساختار ساز بوزوکی
ساز بوزوکی از نظر شکل و ساختار، بسیار شبیه به سازهای باغلاما و پاندورا است. صدای آن نیز شبیه به ماندولین است، با این تفاوت که صدای ماندولین زیرتر بوده و برای نواختن ملودیها مناسبتر است. اما بوزوکی معمولاً در گروههای موسیقی برای همراهی با سازهای دیگر به کار میرود.
این ساز یک کاسهی گلابیشکل و یک دستهی بلند و نازک دارد. در گذشته فرتهای آن قابلیت جابهجایی داشتند، اما امروزه این فرتها ثابت شدهاند. همچنین تعداد سیمهای آن از شش عدد به هشت عدد افزایش یافته است.
جنس چوب در ساختن این ساز بسیار اهمیت دارد و تأثیر مستقیمی روی کیفیت صدا دارد. بهترین نوع چوب برای ساخت بوزوکی، چوب درختان توت، زردآلو، گیلاس، اقاقیا و سنجد است که رشد کمی دارند.
اگر سوالاتی دارید، مقاله بیوگرافی استاد نصرالله زرین پنجه به شما کمک خواهد کرد.
برای مطالعه بیشتر، به تفاوت تصنیف با سرود و آواز سری سر بزنید.
انواع بوزوکی
ساز بوزوکی یونانی به دو نوع اصلی تقسیم میشود. نوع اول «تری کوردو» نام دارد که سه جفت سیم روی آن قرار گرفته است. نوع دوم نیز «تتراکوردو» است که چهار جفت سیم دارد. این ساز در ابتدای قرن بیستم توسط یونانیهایی که از منطقه آناتولی مهاجرت کرده بودند، به کشور یونان برده شد و بعدها به ساز اصلی در سبک موسیقی ربتیکا تبدیل شد.
تاریخچه
پس از درگیریهای نظامی سالهای ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲ در منطقه آناتولی، ساز بوزوکی توسط گروههایی از مردم که از ترکیه به یونان مهاجرت کردند، به این کشور راه یافت. نمونههای اولیه این ساز معمولاً سه سیم داشتند و به روشهای گوناگونی کوک میشدند. تا اواخر دهه ۱۹۵۰، نوع چهارسیم بوزوکی محبوبیت پیدا کرد که نحوه کوک کردن آن دقیقاً مشابه گیتار معمولی بود. از میانههای سده بیستم به بعد، این ساز به عنوان نماد موسیقی یونان شناخته شده است. همچنین این ساز یونانی در سال ۱۹۶۵ توسط جانی مونیهان به کشور ایرلند برده شد و در آنجا نیز معرفی گردید.