کشور ایران در تاریخ نزدیک به امروز خود، پنج سرود رسمی کشور داشته است. اولین سرود ملی به زمان پادشاهی ناصرالدین شاه قاجار بازمیگردد. در دوران حکومت پهلوی نیز دو سرود ملی مختلف استفاده شد. محمدرضا پهلوی پس از آنکه پدرش از قدرت کنار رفت، سرود پیشین را عوض کرد و سرود شاهنشاهی را رسمی نمود. بعد از موفقیت انقلاب اسلامی نیز دو سرود ملی به تصویب رسیده است. سرود اول به دلیل داشتن متن بلند، جای خود را به سرود ملی کنونی داد. در ادامه این نوشته از وبلاگ یافتو، میتوانید اطلاعات بیشتری درباره داستان سرود ملی ایران بخوانید.
مقاله آشنایی با ساز مورین خور منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.
نخستین سرود ملی
اولین سرود ملی ایران در دوره ناصرالدینشاه با نام «سلام شاهی» نواخته میشد. در ابتدا این سرود فقط یک قطعه موسیقی بیکلام بود که یک افسر نظامی فرانسوی به نام موسیو لومر، به درخواست پادشاه در مدرسه دارالفنون ساخت.
در این مقاله آیا آموزش ویولنسل یا چلو سخت است؟ اطلاعات مفیدی آمده است.
پنجاه سال پس از ساخته شدن آن موسیقی، در زمان پادشاهی رضاشاه، سرودی ملی مشابه همان سلام شاهی دوره قاجار به کار گرفته شد. سپس در دوران محمدرضا پهلوی، این سرود دگرگون شد و با نام «سرود شاهنشاهی» به عنوان سرود رسمی کشور اجرا میگردید.
سرود ملی پس از انقلاب
با موفقیت انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷، سرود دوران پادشاهی کنار گذاشته شد و سرود ملی جمهوری اسلامی ایران جایگزین آن گردید.
این سرود، نخستین سرود رسمی کشور تحت حکومت جمهوری اسلامی است که در آیینهای دولتی، مراسم یادبود، رویدادهای ورزشی و دیگر گردهماییهای رسمی نواخته یا پخش میشود. سرود جمهوری اسلامی از دو قسمت گفتار و آهنگ تشکیل میشد. این سرود در واقع، چهارمین سرود ملی رسمی ایران به شمار میرود.
مقاله نکات مهم برای کشف استعداد موسیقی در کودکان حاوی اطلاعات جامعی است.
در اینجا میتوانید اطلاعات کاملتری درباره ویژگی های میکروفون داینامیک بیابید.
مقاله آموزش موسیقی کودک منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.
سرود رسمی جمهوری اسلامی ایران
این سرود که از سال ۱۳۵۸ تا ۱۳۷۱ به عنوان سرود رسمی کشور استفاده میشد، در شرایطی ساخته شد که قرار بود اثری ایجاد شود که هم با فضای آن دوران ایران هماهنگ باشد و هم ارزشهای ملی و میهنی را بر اساس اصول جمهوری اسلامی ایران در خود جای دهد.
بر اساس گزارشهای موجود از زمان ساخت این اثر، سرود ملی با نام «پاینده بادا ایران» در فاصله روزهای ۲۵ بهمن تا ۱۵ اسفند سال ۱۳۵۷ در استودیوهایی خارج از سازمان صدا و سیما تولید گردید. سپس در روز ۱۲ فروردین سال ۱۳۵۸، پس از اعلام نتیجه همهپرسی درباره نظام جمهوری اسلامی، پخش رسمی آن از رسانهها به ویژه تلویزیون ملی ایران آغاز شد.
سازنده موسیقی اولین سرود ملی ایران بعد از پیروزی انقلاب اسلامی
مرحوم بیگلریپور که از هنرمندان برجسته و بااعتبار موسیقی ایران بود و آهنگ نخستین سرود ملی پس از انقلاب اسلامی را ساخت، در زمان زندگی خود درباره چگونگی ساخت و پخش این سرود چنین بیان کرده بود: «این قطعه را در اسفند سال ۱۳۵۷ با شعری از استاد ابوالقاسم حالت، شاعر نامدار ایران ساختم و با دشواریهای بسیار در استودیو بِل ضبط کردیم. سپس این اثر را در همان روزها به محضر حضرت امام خمینی (ره) بردند و ایشان پس از شنیدن آن فرمودند: این کار خوبی است و من از سازنده آن تشکر و برایتان دعا میکنم.»
پخش این سرود دقیقاً در همان لحظهای آغاز شد که امام در روز دوازدهم فروردین سال ۱۳۵۸ از تلویزیون اعلام کردند: “من جمهوری اسلامی را اعلام میکنم”. بلافاصله پس از این جمله، سرود جمهوری اسلامی پخش شد و به مدت چهارده سال، سرود رسمی کشور اسلامی ما بود.
پس از حدود چهارده سال از ساخت و پخش این سرود، شرایط تغییر کرد و مسئولان تصمیم گرفتند سرود جدیدی جایگزین آن شود که در سالهای اخیر آن را میشنویم.
در این مقاله هر آنچه باید در مورد گیتار کلاسیک بدانید اطلاعات مفیدی آمده است.
دومین سرود ملی ایران
در جلد دوم کتاب «خلوت انس»، مرحوم مشفق کاشانی به رویدادی اشاره کردهاند: «در سال ۱۳۷۰، شورای عالی شعر صداوسیما که در شبکه دوم تلویزیون زیر نظر دکتر مهدی ارگانی اداره میشد، به این نتیجه رسید که نخستین سرود رسمی جمهوری اسلامی ایران که آهنگ آن را محمد بیگلریپور ساخته و شعرش از ابوالقاسم حالت است، طولانی است و برای اجرا در محافل بینالمللی چندان مناسب نیست. بنابراین تصمیم گرفته شد سرود تازهای ساخته شود.
از میان آهنگهای بسیاری که آهنگسازان شناخته شده ارائه دادند، تنها آهنگ استاد دکتر ریاحی که زمان اجرای آن ۵۹ ثانیه بود، مورد پذیرش قرار گرفت.
پس از آن، شاعران عضو شورای عالی شعر صداوسیما، بر پایه این آهنگ، بین ۱۰ تا ۱۲ شعر سرودند. از میان آنها، شعر ساعد باقری به صورت اتفاقآرا انتخاب شد و پس از انجام تغییرات کوچکی، برای اجرا آماده گردید.»
سرود «ای ایران اى مرز پر گهر»
سرود «ای ایران» در نخستین سال پس از انقلاب اسلامی (از ۱۳۵۷ تا ۱۳۵۸) بسیار محبوب شد و به عنوان سرود ملی ایران خوانده و اجرا میشد، اما هیچگاه به طور رسمی به این نام انتخاب نشد.
این سرود معروف که گاهی آن را «سرود ملی غیررسمی ایران» مینامند، در روز ۲۷ مهرماه سال ۱۳۲۳ در تالار دبستان نظامی (که اکنون دانشکدۀ افسری است) و در جمعی از هنرمندان موسیقی ایران پدید آمد.
شعر سرود را «حسین گل گلاب»، استاد دانشگاه تهران سروده است. نخستین ویژگی آن این است که همهی واژههای به کار رفته در آن فارسی هستند و در هیچ بیتی کلمهی عربی یا غیرفارسی دیده نمیشود. همهی سه بند سرود، پر از واژههای زیبا و روان فارسی است.
دومین ویژگی به ساختار شعر آن برمیگردد؛ به گونهای که همهی گروههای سنی، از کودکان تا بزرگسالان میتوانند آن را بخوانند. همین موضوع باعث شده تا در همهی آموزشگاهها و حتی مهدکودکها قابل اجرا باشد.
و سرانجام، سومین ویژگی این سرود، سادگی در اجراست؛ به طوری که هر گروه یا فردی میتواند آن را بدون نیاز به ساز یا ابزار موسیقی نیز بخواند.