بیوگرافی یونس دردشتی

یونس در سال ۱۲۸۸ در شهر اصفهان به دنیا آمد. نام اصلی او در زبان عبری، یونا بود. از زندگی و کارهای او اطلاعات زیادی در دسترس نیست و آثار ثبت‌شده‌ی اندکی از او باقی مانده است. با این حال، او را یکی از بهترین و مشهورترین خوانندگان تاریخ موسیقی ایران می‌دانند که با استادان بزرگ موسیقی همکاری نزدیک داشته است. برای آگاهی از جزئیات بیشتر، می‌توانید در وبلاگ یافتو ادامه این مطلب را مطالعه کنید.

مقاله ۱۰ ابزار ضروری که هر گیتاریست باید داشته باشد منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه مهمترین پیانیست زنده در جهان.

توصیه می‌کنیم این مطلب میکروفن های مناسب برای ضبط صدا و ساخت استودیوی خانگی را حتماً بخوانید.

اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در فالش زدن در موسیقی به چه معناست؟ پیدا کنید.

اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً آشنایی با موسیقی محرم و سازهای مورد استفاده در آن را بخوانید.

بیوگرافی یونس دردشتی

او از پنج سالگی به همراه پدرش خواندن را شروع کرد و به یادگیری ردیف‌ها و نغمه‌های آواز ایرانی مشغول شد. مناجات یهودیان را به زبان عبری در دستگاه‌های ایرانی با صدای خوش قرائت می‌کرد.

علاقه‌اش به موسیقی و آواز آن‌قدر زیاد بود که حتی در کودکی به چیز دیگری جز موسیقی فکر نمی‌کرد و همیشه نزد پدرش به آموختن موسیقی مشغول بود.

در سیزده‌سالگی پدرش را از دست داد و پس از آن، برای آموختن روش‌های آواز سنتی، به صفحات گرامافون گوش می‌داد. تا این‌که توانست به کلاس استاد موسی نی داوود راه پیدا کند و نزد او به شکل جدی و پیوسته، آموختن هنر موسیقی و دستگاه‌های موسیقی سنتی ایرانی را آغاز کند.

در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره هارد کیس یا سافت کیس ،کدام کیف مناسب ساز شما است؟ بیابید.

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله معرفی ساز گیتار بیس (guitar bass) ادامه دهید.

فعالیت هنری

او شیفته سبک خوانندگی جلال الدین تاج، ظلی و اسماعیل ادیب خوانساری بود. در سال ۱۳۰۵، نخستین اجرای خود را در گراند هتل، با همراهی یحیی خان زرین‌پجه ارائه کرد. در این برنامه، آوازی در دستگاه «دشتی» خواند که با استقبال خوبی روبرو شد و توجه بسیاری از کارشناسان موسیقی سنتی را به سوی خود جلب کرد.

در یک محفل هنری که بانو قمرالملوک وزیری، خواننده نامدار آن روزگار نیز حضور داشت، چنان هنرمندانه خواند که او را تحت تأثیر قرار داد. قمرالملوک وزیری چنان شگفت‌زده شد که بی‌اختیار او را بوسید و وی را نابغه نامید.

صدایش رسا و قدرتمند بود و بیشتر در اوج می‌خواند. شعرها را به شکلی آرام و شمرده، با وضوح کامل ادا می‌کرد و آوازهایش پر از تحریرهای زیبا بود.

دعوت به رادیو ایران

در اوایل دهه ۱۳۴۰، رادیو ایران به طور رسمی از او دعوت کرد تا با این سازمان همکاری کند. یونا با اجرای برنامه‌های زنده در بهترین ساعات پخش رادیو، خیلی زود به شهرت گسترده‌ای دست یافت. اما به دلیل مشکلاتی که برخی از مسئولان برنامه‌ساز رادیو ایجاد کردند و رفتارهای ناعادلانه‌شان، او از ادامهٔ کار ناامید شد و بلافاصله همکاری با رادیو را قطع کرد.

با این حال، به درخواست دوستان و اصرار طرفدارانش، دوباره به رادیو برگشت و این بار بیش از پانزده سال با آن مجموعه همکاری کرد. در طول این سال‌ها، او با هنرمندان بزرگی مانند مرتضی محجوبی، حسین یاحقی، ابراهیم منصوری و جلیل شهناز همکاری داشت و همهٔ دستگاه‌های موسیقی ایرانی را اجرا کرد. آن‌قدر خواندنش دلنشین و گیرا بود که به او لقب “بلبل رادیو” دادند.

اگر سوالاتی دارید، مقاله آشنایی با زندگی نامه حسین نورشرق به شما کمک خواهد کرد.

دلیل عدم ماندگاری آثار دردشتی

دوران کاری هنری یونس دردشتی بیش از بیست سال طول کشید و تعداد آثار باقی‌مانده از او نیز کم نیست؛ اما متأسفانه انتشار نیافتن این آثار باعث شده نام و ارزش هنری او آنطور که باید شناخته نشود.

او اصول آواز را از تاج یاد گرفت و تحت تأثیر اجرای زیبای رضا قلی ظلی و سبک استادانه ادیب خوانساری قرار داشت. این تأثیرات، به صدایش رنگ و جلوه‌ای دلنشین بخشیده بود. متأسفانه از آثار دوران جوانی او که با نوازندگانی مانند مرتضی‌خان نی‌داوود، عبدالحسین شهنازی و یحیی زرپنجه همراه بود، صفحه‌ای ضبط نشده و تمام آثار موجود مربوط به سال‌های پس از ۱۳۴۰ است.

برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب دلیل شباهت ربنای استاد شجریان و آواز ام کلثوم را بخوانید.

یونس دردشتی هرگز به شهرت خوانندگانی مانند غلامحسین بنان دست نیافت. از آثار باقی‌مانده از او می‌توان به چند برنامه رادیویی و تعدادی صفحه گرامافون با سنتور عباس زندی و تار ابراهیم سرخوش، و نیز چند آواز و تصنیف قدیمی اشاره کرد. با این حال، او به عنوان یکی از صداهای ماندگار موسیقی ایران شناخته می‌شود و صدایش در آلبوم «صد سال آواز» جای گرفته است.

مهاجرت

یونس دردشتی پس از انقلاب به دلیل شرایط دشواری که برای اقلیت‌ها پیش آمده بود، ایران را ترک کرد و به آمریکا رفت. او عمیقاً از هر سخنی که نشان‌دهنده فاصله گرفتن از هنر اصیل موسیقی و فرهنگ ملی بود، دوری می‌جست و هرگونه بی‌احترامی به میراث فرهنگی ایران برایش غیرقابل پذیرش بود. اگرچه پانزده سال پایانی عمرش را دور از وطن گذراند، اما همواره در تلاش بود تا موسیقی سنتی ایران را اجرا کند و گنجینه ادبیات کهن فارسی را به دیگران بشناساند.

درگذشت 

یونس دردشتی در دهم اسفندماه سال ۱۳۷۴ در شهر نیویورک در آمریکا از دنیا رفت.
یادش همیشه در دل‌ها زنده و روانش شاد باد.