اوکارینا یک ساز بادی قدیمی است که هنوز هم امروزه علاقهمندان زیادی دارد. این ساز به خاطر ظاهر غیرمعمول و جذابی که دارد، با اسمهای دیگری مانند سیبزمینی شیرین، فلوت گرد یا فلوت کروی هم معروف است. اگر دوست دارید با تاریخچه و اجزای تشکیلدهنده این ساز آشنا شوید، در ادامه این مطلب از وبلاگ یافتو همراه ما باشید.
اطلاعات جامعتری در مورد این موضوع را در آشنایی با انواع نی پیدا کنید.
در صورت علاقهمندی، مطلب مدت زمان لازم برای یادگیری گیتار چقدر است؟ را از دست ندهید.
اگر سوالاتی دارید، مقاله بیو گرافی امین بانی به شما کمک خواهد کرد.
برای اطلاعات بیشتر، به مقاله علت محبوبیت گیتار در بین سایر آلات موسیقی چیست؟ مراجعه کنید.
ساختار ساز اوکارینا
اُکارینا یک ساز بادی شبیه به فلوت است. بدنه این ساز معمولاً از جنس سفال یا سرامیک ساخته میشود، اما نمونههایی از جنس پلاستیک، چوب، فلز و حتی استخوان نیز وجود دارد. روی بدنه آن بین ۴ تا ۱۲ سوراخ تعبیه شده که نوازنده با باز و بسته کردن آنها، نتهای مختلف را تولید میکند. دهانهای که نوازنده در آن میدمد، به شکل یک لوله از بدنه ساز بیرون آمده است.
این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه بررسی تاثیر موسیقی موتزارت بر روی مغز.
برای مطالعه بیشتر، به آرمونیکا یا هارمونیکای شیشه ای ، ساز بدنام و کشنده! سری سر بزنید.
مقاله آشنایی با استاد کمانچه، کیهان کلهر حاوی اطلاعات جامعی است.
محدوده صدایی معمول اُکارینا از نت C3 تا C6 است، اگرچه انواعی با محدودههای بالاتر یا پایینتر نیز ساخته شدهاند که چندان متداول نیستند.
اگر سوالاتی دارید، مقاله آرشه یا کمانه چیست؟ به شما کمک خواهد کرد.
تاریخچه ساز اُکارینا
ساز اوکارینا یک نوع فلوت بسیار قدیمی است که تاریخچه آن به بیش از ۱۲ هزار سال پیش بازمیگردد. در گذشته، این ساز در میان مردم چین و همچنین ساکنان منطقه آمریکای میانه رواج داشت. پس از سفرهای مختلف به آمریکای میانه، از جمله سفرهای ارنان کورتس، این ساز به اروپا معرفی شد. اقوام مایا و آزتک نمونههای مختلفی از اوکارینا را میساختند، اما در نهایت این آزتکها بودند که هنر نواختن و رقصیدن با این ساز را به اروپاییان شناساند. با این حال، در ابتدای ورود به اروپا، اوکارینا بیشتر به عنوان یک وسیله بازی مورد استفاده قرار میگرفت. تا این که در قرن نوزدهم، یک سازنده ساز ایتالیایی به نام جوزپه دوناتی، اوکارینا را از حالت یک اسباببازی ساده خارج کرد و آن را به یک ساز کامل و جدی تبدیل نمود.
مقاله تفاوت پوست طبیعی و مصنوعی در ساخت دف منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.
ریشه نام این ساز به واژه ucaréṅna بازمیگردد که به معنای «غاز کوچک» است. در سال ۱۹۶۴، یک ریاضیدان انگلیسی به نام جان تیلور، روش انگشتگذاری اوکارینا را بهبود بخشید. این سیستم به نوازنده امکان میدهد تنها با چهار سوراخ، یک اکتاو کامل را بنوازد. این روش هنوز هم مورد استفاده قرار میگیرد و معمولاً برای نوعی از اوکارینا به نام اوکارینای آویز به کار میرود.