در نوشتههای قبلی، موسیقی متن و خصوصیات آن را بررسی کردیم. اما داستان تغییر و تحولات این نوع موسیقی هم بسیار شنیدنی است. در این بخش از وبلاگ یافتو، همراه ما باشید تا تاریخچه موسیقی متن و چگونگی دگرگونیهای آن را مرور کنیم.
این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه مراحل کوک کردن سنتور.
اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً انواع سازهای زهی از نظر شیوهٔ نواختن را بخوانید.
تاریخچه موسیقی فیلم
میتوان روزی را که برادران لومیر نخستین نمایش عمومی خود را ترتیب دادند، یک لحظه سرنوشتساز در داستان سینما به شمار آورد. در سال ۱۸۹۵ میلادی، آنها گروهی از مردم را برای تماشای نمایششان در پاریس گرد هم آوردند. در این مراسم از یک نوازنده پیانو نیز دعوت شده بود که وظیفهاش نواختن موسیقی در خلال پخش فیلم بود.
همراهی موسیقی با آغاز نمایش، به تماشاگران کمک میکرد تا کمکم ساکت شوند و توجهشان به تصاویر روی پرده جلب شود. پس از این ابتکار برادران لومیر، مرسوم شد که موسیقی به همراه فیلمها اجرا شود، هرچند در آن زمان هنوز اهمیت واقعی موسیقی در رشد و تکامل این هنر نوپا به طور کامل درک نشده بود.
روند تغییرات در اجرای موسیقی متن
موسیقی در سینما از اینجا شروع شد که در ابتدای کار، یک یا چند نوازنده پیانو در سالنهای نمایش فیلم مینواختند. هدف اصلی آنها این بود که صدای ناخوشایند دستگاههای نمایش و همچنین سر و صدای تماشاگران را بپوشانند. از طرفی، چون فیلمهای آن دوران صدا نداشتند، به یک زمینه صوتی نیاز بود. همین نیاز بود که راه را برای ورود موسیقی به دنیای سینما باز کرد.
اگر سوالاتی دارید، مقاله بیو گرافی امین بانی به شما کمک خواهد کرد.
اطلاعات جامعتری در مورد این موضوع را در آرمونیکا یا هارمونیکای شیشه ای ، ساز بدنام و کشنده! پیدا کنید.
برای یادگیری پیشرفته، به تاثیر موسیقی کلاسیک بر فشار خون مراجعه کنید.
با گذشت زمان و بزرگتر شدن سینماها، ابتدا گروههای موسیقی کوچک و بعداً ارکسترهای بزرگ، قطعاتی را به صورت زنده مینواختند. اما در انتخاب این قطعات، هیچ برنامه و ایدهی خاصی وجود نداشت. این وضعیت ادامه داشت تا اینکه «مکس وینکلر» راهحلی به نام «برگه راهنما» را ابداع کرد.
وینکلر با کمک آرشیو گسترده شرکت «فیشر»، قطعات موسیقی مناسب هر فیلم را انتخاب میکرد. او روی یک برگه، مشخص مینوشت که هر قطعه با چه سرعتی و به چه مدت باید اجرا شود. سپس این برگه راهنما در اختیار نوازندگان قرار میگرفت تا بر اساس آن تمرین و اجرا کنند. به این ترتیب، بدون نیاز به ساختن موسیقی جدید برای هر فیلم، هر اثر سینمایی با یک مجموعه موسیقی ثابت و از پیش تعیین شده نمایش داده میشد.
این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه آرشه یا کمانه چیست؟.
در این مقاله استاد حسین تهرانی، پدر معاصر ساز تنبک اطلاعات مفیدی آمده است.
در آن دوران، بسیاری از سالنهای سینمای صامت، مجهز به ارگهای بزرگ بودند. این ارگها علاوه بر تولید صدای سازهای مختلف، میتوانستند صداهای دیگری مانند بوق خودرو یا سوت قطار را نیز تقلید کنند. یکی از این دستگاههای معروف، ارگ «ورلیتزر» بود که برای مدتهای طولانی، مسئولیت اجرای موسیقی و صداهای ویژه را در سینماها بر عهده داشت.
مروری کوتاه برتاریخچه موسیقی فیلم در دهه های مختلف
پیش از دهه ۱۹۲۰
در دوران فیلمهای صامت، دیالوگ و گفتگویی در فیلمها شنیده نمیشد، اما این فیلمها کاملاً بیصدا هم نبودند.
دهه ۱۹۲۰
با پیشرفت فناوری تا دهه ۱۹۲۰، امکان اضافه کردن صدا به فیلمها به وجود آمد. این یعنی نه تنها مکالمهها، بلکه موسیقی هم به فیلمها راه پیدا کرد.
دهه ۱۹۳۰
در شروع دهه ۱۹۳۰، فیلمها کمی از حالت موزیکال فاصله گرفتند، چون سازندگان فیلم یاد گرفتند چطور از موسیقی برای برانگیختن احساسات استفاده کنند. آنها به کارگیری موسیقی کلاسیک را آغاز کردند تا از این طریق، از داستان و شخصیتهای فیلم حمایت کنند.
دهه ۱۹۴۰
در حقیقت در اواخر دهه ۱۹۳۰ بود که فیلمسازان به قدرت موسیقی جَز در آثار خود پی بردند. اما این روند در دهه ۴۰ بیشتر گسترش یافت.
اطلاعات جامعتری در مورد این موضوع را در مصاحبه کیمیانیوز با فرهاد بادپا مدرس و موزیسین پیدا کنید.
اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً ماهور زمانه پور مدرس تنبک را بخوانید.
دهه ۱۹۵۰
اگرچه موسیقی سمفونیک در دهه ۱۹۴۰ هم ارائه میشد، اما در دهه ۱۹۵۰ و با محبوبیت فیلمهای وسترن اسپاگتی، بازگشت چشمگیری را تجربه کرد.
دهه ۱۹۶۰
دهه ۱۹۶۰ دوره موسیقی غیرمعمول و گاه ناخوشایند بود. دلیل این موضوع را میتوان محبوبیت فیلمهای علمیتخیلی و هیجانانگیز در طول این دهه دانست.
دهه ۱۹۷۰
تجربههایی که در دهه ۶۰ به دست آمده بود، در دهه ۷۰ از بین نرفت. با این حال، ساخت موسیقی فیلم به روشهای کلاسیکتری بازگشت که در دهههای پیشین مورد استقبال قرار گرفته بود.
برای یادگیری پیشرفته، به بهترین آموزشگاه آموزش هنگ درام مراجعه کنید.
برای مطالعه بیشتر، به آشنایی با ساز یوکله له یا یوکلِلی سری سر بزنید.
دهه ۱۹۸۰ و بعد از آن
برای نخستین بار در دهه ۱۹۸۰، صداهای سینتیسایزر در فیلمها به کار گرفته شد و انقلابی در موسیقی متن فیلمها ایجاد کرد. این به آن معنا بود که میشد موسیقی کامل یک فیلم را تنها با یک نوازنده به پایان رساند.
همچنین آهنگهای پاپ – به ویژه راک مدرن – توانستند به بخش اصلی و پایهای موسیقی فیلمها تبدیل شوند.
مقاله فرانتس اشمل، نوازنده بی بدیل سازدهنی حاوی اطلاعات جامعی است.
امروزه، با پیشرفت پیوسته فناوری، موسیقی فیلم میتواند داستان و شخصیتها را آنچنان دقیق و تأثیرگذار نمایش دهد که تماشای فیلم را به تجربهای واقعی و ملموس تبدیل کند.