یکی از ابزارهای قدیمی برای گوش دادن به موسیقی، گرامافون بود. با پیشرفت فناوری و آمدن دستگاههای جدیدتر، امروزه گرامافون بیشتر برای تزئین و یادآوری گذشته استفاده میشود. در این نوشته از وبلاگ یافتو، میتوانید با داستان پیدایش و تاریخچه گرامافون آشنا شوید.
اگر سوالاتی دارید، مقاله آشنایی با دیوان،ساز کردی به شما کمک خواهد کرد.
توصیه میکنیم این مطلب آشنایی با سبک موسیقی لو فای را حتماً بخوانید.
در صورت علاقهمندی، مطلب سیتار از سازهای زهی زخمهای موسیقی هندی را از دست ندهید.
برای گسترش دانش خود، به مقاله سه تار مشقی چیست؟ سر بزنید.
گرامافون
گرامافون که در زبان فرانسه با نامهای «گرامافون» یا «فونوگراف» و در انگلیسی «فونوگراف» خوانده میشود، پراستفادهترین وسیله برای شنیدن صدای ضبطشده از سالهای ۱۸۷۰ تا ۱۹۸۰ میلادی به شمار میرفت. این دستگاه در اواخر دوران پادشاهی ناصرالدین شاه قاجار به ایران وارد شد و در آن زمان مردم آن را با نامهایی مانند «حافظ الصوت» یا «حبس الصوت» میشناختند و مینوشتند.
گرامافون را توماس ادیسون اختراع کرد. یک دستگاه گرامافون در مقایسه با دستگاههای پیشرفته و مدرن امروزی تفاوت زیادی دارد. با این حال، هر دو از قواعد فنی یکسانی پیروی میکنند؛ به این معنا که روش ضبط صدا در زمان ادیسون و امروز در اصل یکسان است.
برای مطالعه بیشتر، به منظور از اورتور در موسیقی چیست؟ سری سر بزنید.
در اینجا میتوانید اطلاعات کاملتری درباره آشنایی با بیوگرافی رابرت جانسون بیابید.
توصیه میکنیم این مطلب تفاوتهای آواز سنتی و آواز پاپ را حتماً بخوانید.
هر صدایی، چه از دهان انسان تولید شود و چه از سازهای موسیقی، در هوا لرزشهایی ایجاد میکند. برای ضبط صدا باید بتوان این لرزشها را روی یک جسم ثبت و نگهداری کرد.
برای درک عمیقتر این موضوع، مطلب فرم در موسیقی به چه معناست؟ را بخوانید.
تاریخچه گرامافون
همزمان با اختراع ادیسون، دو مخترع دیگر به نامهای بل و تایتنر نیز دستگاه جدیدی ساختند که نام آن را گرامافون گذاشتند.
در ابتدا گرامافون به دلیل طراحی پیچیده، وسیلهای رایج و محبوب نبود. به همین دلیل ادیسون شروع به ساخت استوانههای مومی مخصوص برای گرامافون کرد و با این کار، این دستگاه را به یک وسیله پخش موسیقی همهپسند تبدیل کرد.
او در سالهای بعد دستگاه ضبط صدای خود را بهتر کرد تا جایی که در سال ۱۸۹۶ شرکت خود را برای تولید فونوگراف تأسیس کرد. این دستگاه ساده که با استوانه مومی کار میکرد، میتوانست صداهایی به مدت دو تا چهار دقیقه ضبط کند.
فروش و تولید دستگاهها، استوانهها و صفحههای فونوگراف در کارخانه ادیسون در سال ۱۹۲۹ و به دلیل رکود اقتصادی متوقف شد. در نخستین مدل این دستگاهها، موسیقی با چرخاندن دستی دستگاه و بدون نیاز به هدایتکنندهای خاص پخش میشد.
در سال ۱۸۹۶ ادیسون گرامافون بهبودیافتهای را معرفی کرد که دارای یک موتور فنری و یک تنظیمکننده مرکزی بود. تا سال ۱۸۹۸ بسیاری از شرکتها به ساخت گرامافون روی آورده بودند.
در آغاز قرن بیستم، گرامافون به دستگاهی سکهای در رستورانها، کافهها، هتلها و جاهای مشابه تبدیل شده بود. پس از کوک کردن موتور به کمک یک دسته و انداختن سکه در قسمت راست دستگاه، گرامافون شروع به کار میکرد.
نخستین مدلهای گرامافون دارای تقویتکننده داخلی بودند که در طرحها، اندازهها و شکلهای گوناگون و از مواد مختلفی مانند فلز، چوب، شیشه یا حتی کاغذ ساخته میشدند.
برای اطلاعات بیشتر، به مقاله ساز گوژنگ ساز سنتی چین و آسیای شرقی مراجعه کنید.